Önce Ben, Sonrası Sonra

Selam olsun;kendini bildi bileli kendinden çok sevdiklerini düşünen okuyucum..

Selam olsun sana,merhametinden maraz doğuranım..

En çok kendine haksızlık ettin değil mi?

Kendinden önce hep bir başkasının ilk yardımına koştun..

Belki ebeveynin,belki eşin,belki dostun,yahut evladın ..

Yumurtanın sarısını o sever diye patlatmayı kaç kez erteledin?

O sever diye kendine almak istediğin kitabı alma sırası sana geldi mi?

Tenceredeki yemeğin kıymetli kısımlarını sevdiğin halde "yok ben zaten sevmem "diyip kaç tabağa bölüştürdün?

Kıymetli arkadaşım..

Bunun ismi fedakarlık mı,merhamet mi?

Peki ya sende açtığı, o benden daha değerli hissiyatı?

Geçenlerde bir blogger'ın sayfasında bir fotoğrafa rastladım.Çöp konteynırının dibinde açmış safran sarısı bir çiçek vardı.

Öyle içime işledi ki o görüntü,burnumun direği sızladı.

" Ne var yahu bunda!"der gibisin.

Öyle can alıcı bir mesaj var ki bu karede üzerine çöp suyu akmış,kokusu sinmiş, bir insanın koparmaya bile tenezzül etmediği bir yerde hayat bulmuş,sulanmaya bile hakkı yok..

Yaradan rahmetiyle yağmur indirmez ise gökten kana kana su bile içemeyecek..

Öylece bir çöplükte solup gidecek..

Peki ya bu çiçek bir evin bahçesinde,bir çiçekçinin vitrininde salınsaydı ne kıymetli ne imrenilesi olurdu öyle değil mi?

Seven sevdiğine armağan ederdi "sen bu çiçek kadar güzelsin"derdi.

Bir vazoya konulurdu,fiyonk tutuşturulurdu toka niyetine, gelip geçip kokusu içe çekilirdi ..

Oysa ne farkı vardı çöpte açan çiçekten?

Aynı cinsten değil miydi; rengi,kokusu,boyu posu aynıydı.

Onu değersiz kılan yanlış yerde açmasıydı..

Diyeceğim o ki; bir kır tarlasında yetişmek de,paha biçilemez bir vazo da sergilenmekte senin elinde.

Sen hiç, bir bahçede emekle yetiştirilen çiçeğin üzerine çöp atanı gördün mü?

Yada saksıya ekilen sakız çiçeğinin çöpe atıldığını? Aranjman edilip hediye gelen bir buketin ayaklar altına alındığını..

Kim kıyabilir ki?

Ama çöpün yanında açan bir çiçeğe ayak da basılır üzerine kendinden ağır çöp de atılır.

Eğer sen kendini önemsemez,değer vermez ,kendi hislerini ve hayallerini ikinci plana atarsan çöplükte yetişen çiçek kadar değersiz olur duyguların..

Nasıl olsa o kırılmaz,aman o alınmaz olur duyacağın cümleler..

Senin kendine verdigin değer senin statüne kimlik katar ..

Sen ;Yaradanın,her bir parmak izini farklı yarattığı o muhteşem varlıksın..

Ol- Öl arasındaki o çizgidesin..

Ne kadar yolun kaldı bilinmez ..

Velhasıl;

O kitabı al..

O yemeğin en güzel kısmını ye..

O filmi izle..

O hayaline adım at ve teslim ol..

Unutma mottomuz şu ;

"Önce ben, sonrası sonra.."