Küçüktüm...
Her akşam dedemin dizinin dibine otururdum. Gözleri görmezdi ama kalbi, koca bir dünyayı görürdü.
Elleriyle saçımı okşarken, "Torunum, sesleri dinle," derdi. "Görmek bazen gözle değil, gönülle olur."
O anlatmaya başlardı, ben de sessizce dinlerdim. Her anlattığı, bir masal gibi, bir şiir gibi işlerdi içime.
"Zeki," derdi. "Benim aslan oğlumdu, kıymetlimdi."
Sesi titrerdi... Sonra derin bir sessizlik çökerdi odaya. Yalnızca sobanın çıtırtısı ve kalplerimizin sesi kalırdı.
Ben bilirdim...
O sessizlikte dedem ağlardı.
Ama gözyaşı dökmezdi. Çünkü yıllar önce gözlerinden süzülen son damla, evladı Zeki'nin toprağına düşmüştü.
Amcam, bir kaza sonucu traktörün altında kalmış ve oracıkta hayata veda etmişti.
Dedem, onun doktor olacağını söylerdi. Hayallerinin hep o yönde olduğunu anlatırdı.
"Elinden kitabı hiç düşmezdi," derdi.
"Adı gibi Zeki'ydi."
Yıllar geçti...
Şimdi dedem de aramızda değil.
Ama ne zaman bir şiir duysam, ne zaman bir masal başlasa, sanki yanı başımda beliriveriyor.
Görmeyen gözleriyle değil; ışık dolu kalbiyle bana hâlâ doğru yolu gösteriyor, bana ilham olmaya devam ediyor.
Ve ben her defasında içimden usulca fısıldıyorum:
"Görüyorsun değil mi dedem... Hâlâ senin masalındayım. Ve sen de hep benim dualarımdasın, canım dedem."
